Hristos Voskrese!

Dragi dnevniče,

Kiša lije od sinoć a u našem domu sija sunce. Nedelja je, ali ne obična. Danas slavimo, kao i svi pravoslavni vernici širom sveta, Uskrs. Od malih nogu bio je to, a i ostao, moj omiljeni hrišćanski praznik. Probudio me je miris tamjana i tatin glas koji mi je govorio da je vreme za ustajanje. Podigao je roletne, dok sam sanjivo gunđala: "Još samo pet minuta." Na kraju sam, ipak, kapitulirala. Ko još spava na praznik? Ustala sam sa osmehom na licu i obula papuče, protežući se sanjivo. Dok sam išla ka kupatilu, prošla sam pored dnevne sobe. Na tv-u prenosili su uskršnju liturgiju, što je bilo totalno nezamislivo u periodu mog odrastanja. Vremena se, srećom, menjaju, pomislila sam dok sam se umivala. Uskrs je, i ne postoje reči kojima bih opisala svoju sreću.

Naša uskršnja trpeza

Nakon jutarnjeg ulepšavanja, došao je na red momenat koji obožavam. Kucanje s jajima. Najviše volim kada iz uskršnjeg porodičnog duela izađem kao pobednik, što ovog jutra, nažalost, nije bio slučaj. Dan je dug, ima vremena za revanš. A Uskrs je i sutra, ima dana za megdana.

Nije što su naša ali imamo baš lepa jaja ove godine

Volim Uskrs, pogotovo kada farbamo jaja na Veliki petak. Ove godine sam se potrudila da budem maštovita, a uz mamu, koja je prava čarobnica dekoracije, sve je bilo mnogo lakše, lepše a i zabavnije. Prošle godine mi je baš falila i njeno mesto, na besprekoran način, preuzeo je tata, koji sada uporno tvrdi da su njegova uskršnja jaja bila lepša. Ove godine smo, kako tradicija nalaže, mesile i uskršnje venčiće i miliprote. Kako smo se zabavili u kuhinji, praveći pletenice! 

Uskršnji venčići, miliproti ne mogu da fale

Neka vam ova nedelja bude ispunjena radšću, srećom i veseljem. Uživajte u prazničnim danima uz one koje volite. Samo lepe stvari nek' vam se ovih dana dese, Srećan Uskrs dobri ljudi širom sveta, Hristos Voskrese!

S ljubavlju, 

Emy 

A Comano terme

Caro diario,

Ieri, visto che era la Pasquetta e i miei non lavoravano, abbiamo deciso di partire e di passare la mattinata fuori città. Era un po' fresco, la temperatura era decisamente calata, ma in complesso abbiamo passato dei momenti bellissimi. Dove siamo andati di bello? A Comano terme, un posto molto tranquillo e davvero carino, immerso nel verde ed ideale per riposare e passare dei momenti di totale relax. Situato ai piedi delle Dolomiti di Brenta, oltre ad essere noto come il centro di cure termali, è la meta ideale per una vacanza in montagna per l'intera famiglia. Infatti, abbiamo incontrato tante coppie con i bambini che correvano qua e là.

Perché abbiamo scelto questa località? Per una ragione semplice. E' proprio in quel luogo che mamma dovrà curarsi per una decina di giorni a maggio e io l'accompagnerò in questo percorso così importante. Le acque di Comano terme,  infatti, sono assai famose perché curano molte malattie cutanee. Quando l'anno sorso, dopo l'incidente mamma fu ricoverata in ospedale a Verona, il primario che l'aveva seguita ed operata le aveva prescritto questi bagni termali. Ora, un anno dopo, per stare ancora meglio, mamma dovrà sottoporsi ai cicli di bagni, 12 per l'esattezza. E io mi goderò delle lunghe passeggiate in montagna, l'aria fresca e approfitterò del centro benessere per rilassarmi dopo questi ultimi mesi che erano molto stressanti. Quando si parte? Non so ancora di preciso. Fra due settimane mamma ha la visita dallo specialista del centro termale e poi sicuramente le assegneranno le date. Ma di tutto ciò vi scriverò a tempo debito. Una cosa è certa. Quando partirò, lascerò a Trento tutti i così elettronici, per stare in tranquillità e in santa pace. Scrivere un diario a mano non sarebbe poi così male, no?

Passeggiando per Comano

Buona giornata, mondo!  

Happy Easter..Buona Pasqua..Felices Pascuas..Srećan Uskrs

Dear diary,

Lovely day, isn’t it? A bit gray and rainy, but nice. It couldn’t be different, considering that today is a festivity we like a lot. Easter. I am a lucky girl because usually I celebrate it twice a year. How come? Well, as most of the people who follow this blog know, I am not Catholic, but Orthodox, and our Easter is not always at the same time as yours (as it was the last year). Although we will celebrate it the next week, for me there are no differences and since I’ve been living in Italy for more than 10 years, I chose, long time ago, to celebrate both festivities.  This year, as the last one, I got a chocolate egg, as it’s a tradition here, but I decided to give it to my little neighbor, Eduardo four years old, who was so happy to receive a gift from me.  It’s not because I dislike sweets, I adore them, but, in between us, I am on diet and I’m doing my best to avoid chocolate and its products. Enjoy this lovely day, wherever you are! Happy Easter!

Happy Easter!

Cari amici, vicini e lontani, oggi è Pasqua, la festività che a me mi piace molto. Festeggiare la Pasqua, come facciamo noi in Serbia, colorando le uova, mi ha dato sempre molta gioia. Manca una settimana alla Pasqua ortodossa ma in compenso oggi è quella catolica, e come d’abitudine, è un po’ come se festeggiassi anch’io oggi, faccio i migliori auguri alle persone che amo. Buona Pasqua cari miei, che sia speciale e serena. Auguri di cuore a tutti gli amici e alle loro famiglie, soprattutto alla più giovane, Olivia, figlia di mio caro amico Piermario, che festeggia la Pasqua per la prima volta.

Buona Pasqua! 

A todos amigos lejanos y cercanos, que festejan hoy, deseo de pasar unas buenas y ¡Felices Pascuas!,  junto a las personas que aman. ¡Buen y feliz domingo de Pascua!

¡Felices Pascuas!

Dragi prijatelji katoličke veroispovesti, srećan vam Uskrs! Da ga provedete u zdravlju i veselju, uz one koje najviše volite!

Srećan Uskrs

Happy holidays!

Lazareva subota

Dragi dnevniče,

Postoje dani kada dobrovoljno odlutam tamo negde, u onaj svet koji odavno već ne postoji.  Svet sećanja i uspomena na one kojih više nema a koji i dalje hodaju stazama naših duša.  Subota je, ali ne bilo kakva. Lazareva je. Slava mamine porodice.

Uvek sam volela Lazarevu subotu i jedva čekala da krenemo put Vrnjačke banje i sela u kom su živeli baka i deka, Rsovci, a odakle je rodom moja mama. Volela sam kada je porodica na okupu, kada svi zajedno sečemo slavski kolač, i naravno onaj momenat kada stižu gosti. Velika soba u dnu hodnika se ispuni za tili čas grajom i veselim čavrljanjem! Ono, ipak, što smo mi deca najviše voleli, bili su pokloni koje bi baka, mama ili tetka ’skrivale’ u spavaćim sobama. Nekako voleli smo da otvaramo pakete koje bi rođaci i komšije donosili na dar domaćinima, a u kojima se uvek nalazio i po neki slatkiš za nas unuke. Uglavnom čokolade, i to raznih vrsta, a meni omiljena bila je čuvena i danas rado sanjana „Galeb“ čokolada. Nije bilo veće sreće nego kada među kutijama keksa, pakovanja šećera i kafe, ugledam plavi omot! Ili žuti sa „Najlepše želje“ čokoladom, koja je u srcu devojčice – mom – zauzimala počasno drugo mesto. Neretko smo i otvarali čokoladno blago, na licu mesta, strogo vodeći računa da nas odrasli ne uhvate „na delu“.

Omiljena čokolada iz detinjstva

Ta vremena, radosti i sreće, prošla su odavno ali uspomene nisu izbledele. Da mogu, bar na tren, da se vratim u detinjstvo i odaberem jedan dan, bila bi to baš subota. Lazareva.

Među poklonima se često nalazila i nalepše želje čokolada

Srećna ti slava, mama! 

Vreme

Dragi dnevniče,

Prošlo je godinu dana. Sve prolazi, vreme leti, ali neke stvari se ne zaboravljaju. Ostaju uspomene, ma koliko loše i negativne bile i onaj osećaj nemoći. Strah da ne izgubite osobu koja vam je dala život, čija ljubav ne može da se meri ni sa čim, strah koji vas blokira da napravite odlučujući korak. Ostaju pitanja, nagađanja, koja ni nakon 365 dana nisu pronašla svoje odgovore. Pitanja koja je bolje ostaviti tamo među prašnjavim hodnicima prošlosti.

Vreme. Prosto prolazi, leti, dok se okreneš, sve ono ružno, što te je bolelo, nestane. Ožiljci ne blede. Tu su da nas podsete na ono što smo bili, na ono što smo u međuvremenu postali. Vreme leči sve, i najdublje rane. Godinu dana, za nekog je mnogo, za nju malo. Ponekad gubi snagu, posustaje, a ja joj ne dam. Jednog dana će možda uspeti da prevaziđe, ali ne i da zaboravi ono što se dogodilo. Život nas često vodi strmim stazama. Saplićemo se, padamo, ali se srećom uvek dižemo. Ona je to uspela, bezbroj puta. Ona, snažna i čvrsta kao stena, zvezda vodilja mojih dana i noći.

Vreme koje nas uči našim greškama, mada  volimo da ih ponavljamo. Životni sat obrće neumorno svoje kazaljke. Dok trepneš okom došao je novi dan. Zajedno čekamo novo svitanje. Novi početak. Novi ciklus. Ruku pod ruku koračamo ka boljem sutra. Zajedno.

Vreme koje će pokazati koja od nas dve je bila u pravu.

Najbitnija ženo mog života, hvala ti što postojiš. 

Reč - dve o Evropesmi

Dragi dnevniče,

Kako sam preko noći postala hejter? Ne znam, možda to čak i nije adekvatna reč, iako će mi mnogi nalepiti tu etiketu nakon ovog teksta. Sinoć nam je RTS plasirao pesmu koja će nas ove godine predstavljati na međunarodnoj muzičkoj manifestaciji, „Eurovision song contest“, koja se održava u Azerbeijdžanu. Ljudi koji me poznaju čitav život, a i oni koji hodaju mojim životnim stazama nešto kraće, znaju koliko volim ovaj festival, iako već godinama, bar po mom skromnom mišljenju, nema sjaj koji je nekad imao.

Odrasla sam obožavajući „Pesmu Evrovizije“, koja je obeležila moje detinjstvo. Sećam se kako sam, krišom, i to vrlo često, pratila izbor, sklupčana iza vrata u pidžami, strogo vodeći računa da me tata i mama ne uhvate „na delu“. Ponekad, ipak, dopuštali bi mi da odgledam prenos do kraja i navijam za naše. Pamtim kako sam bila luda za Danijelom i „Džuli“, toliko da sam kasnije svog psa nazvala po tada dragoj mi pesmi; kako sam skakutala uz Fosile i „Ja sam za ples“ , vrteći se u krug u omiljenoj haljini. Onda smo imali kvalitetne pevače, koji su se birali na domaćem izboru. I sada imamo dosta dobrih pevača, talentovanih, ali iz nekog razloga uporno se forsiraju „zvezde“, a od biranja pesme ostalo je samo sećanje jer nam se pesme danas jednostavno plasiraju, pa kome se svidi svidi, kome ne, nije važno.

Kao što rekoh, sinoć je državna televizija Srbije širokim narodnim masama kako u domovini tako i u dijaspori predstavila dugo najavljivanu, u velikom stilu, pesmu veterana „Evrovizije“ Željka Joksimovića. Da se ne lažemo, nemam ništa protiv njega lično. Privatno čak i slušam njegove pesme, onih par koje su na mene ostavile utisak, i još uvek čuvam jedan cd koji je jednog dana iz Beograda stigao na moju tadašnju adresu u Italiji, sa pesmom koja me je te godine, kada smo bili u Srbiji, oborila s nogu. Jedna prelepa balada, a zna se koliko ih volim pogotovo kada se pronađem u njima, „Zaboravljaš“.  Kako smo imali goste, nisam gledala Evropesmu, ali sam kasnije, na youtube-u, imala priliku da čujem Joksimovićevo remek delo, „Nije ljubav stvar“. Na prvo slušanje, pesma mi uopšte „nije legla“.

Addio, Lucio

Caro diario,

Quando un grande uomo se ne va, si resta senza parole. È la frase che ho scritto ieri sul facebook, accanto a quel semplice, e allo stesso tempo triste, addio. Una grande voce, un uomo sensibile, un vero poeta amato da tutti noi, non solo qui in Italia ma anche all'estero, ci ha lasciato per sempre. L'indimenticabile Lucio Dalla.

Ho appreso della sua scomparsa proprio dai social network, e sono rimasta incredula. Solo pochi giorni fa l'avevo visto in tv, al Festival di Sanremo, e ora dovevo accettare, assimilare la triste notizia. Riascoltavo le canzoni di Lucio che amavo di più, come "Caruso", "Piazza grande", e mettevo al repeat quella che adoro, "L'anno che verrà". Non potevo che emozionarmi. Nel giro di pochi mesi, un'altra delle grandi voci ha lasciato questo mondo. Dopo Amy Winehouse e Whitney Houston, la sorte, purtroppo, ha toccato il bel Paese.



Addio, Lucio. Resterai per sempre nei nostri cuori. Resta in pace.